ΣΤΑΔΙΑ ΑΠΟΔΟΧΗΣ ΤΗΣ ΔΥΣΛΕΞΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ

Η οικογένεια παίζει τον κεντρικό ρόλο στην επιτυχία ή αποτυχία του όποιου προγράμματος αποκατάστασης ακολουθήσει ο παιδί με δυσλεξία. Η γονεϊκή συμπεριφορά καθώς και η συνοχή της οικογένειας επηρεάζουν τη γνωστική ανάπτυξη του παιδιού, τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του, την ψυχολογική του κατάσταση και τον τρόπο με τον οποίο εκείνο αντιμετωπίζει και διαχειρίζεται τις αδυναμίες του. Επίσης, σύμφωνα με τις προσδοκίες και τις στάσεις των γονιών, επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό τη σχολική επίδοση του παιδιού. Το πιο δύσκολο κομμάτι είναι εκείνο της αναγνώρισης και αποδοχής της κατάστασης, ώστε να προσαρμοστούν ανάλογα τη συμπεριφορά τους και τις αντιδράσεις τους. 

Ο κάθε γονιός έχει στο μυαλό του μια ωραιοποιημένη εικόνα για το παιδί του και όταν παρουσιάζεται το πρόβλημα και να πρέπει να το αντιμετωπίσουν κάποιοι δεν θέλουν να αποδεχτούν την πραγματικότητα. Νιώθουν θυμό και απογοήτευση γιατί θεωρούν ότι οι προσδοκίες τους δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν μέσω του παιδιού τους. Μάλιστα, σύμφωνα με τους ερευνητές μετά τη διάγνωση ης δυσλεξίας ακολουθούν κάποια στάδια αποδοχής από τους γονείς:

•     Σοκ: Ο γονιός κινητοποιείται για να αντιμετωπίσει άμεσα την κατάσταση. Σε αυτήν τη φάση, δεν επιδιώκει να ενημερωθεί ούτε να θέσει μακροπρόθεσμους στόχους αλλά να αναζητήσει τρόπους για την αντιμετώπιση της δυσάρεστης κατάστασης.
•     Άρνηση: Στη συγκεκριμένη φάση, ο γονιός αρνείται να δεχτεί την πραγματικότητα αμφισβητώντας τη διάγνωση, και αναζητά τη γνώμη άλλων ειδικών, όχι για να επιβεβαιώσει ή να διευκρινίσει περαιτέρω τη διάγνωση, αλλά κυρίως για να καταφέρει να την διαψεύσει.
•           Ενοχές: Οι γονείς, αδυνατώντας να δεχτούν την πραγματικότητα, αισθάνονται ενοχές για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει το παιδί τους, θεωρώντας ότι οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι με κάποιον τρόπο. Κάποιες φορές, οι ενοχές οδηγούν ακόμα και σε απόρριψη ή σε μομφή, με αποτέλεσμα να αποποιούνται των ευθυνών τους και να επικρίνουν τον άλλο γονιό, τους εκπαιδευτικούς, το σχολικό περιβάλλον και γενικότερα το σύστημα εκπαίδευσης.
•       Θρήνος: Ο γονιός αποδέχεται την κατάσταση αλλά στεναχωριέται για την πραγματικότητα, για τις δυσκολίες του παιδιού του και για τη διάψευση των προσδοκιών του. Περιέρχεται πλέον σε μια κατάσταση θρήνου, όπου σε πρώτη φάση θα τον οδηγήσει στην απραξία και πιθανόν και στην άρνηση οποιασδήποτε βοήθειας, όμως τελικά με την επικράτηση της λογικής θα περάσει στο επόμενο συναισθηματικό στάδιο.
•       Ενεργητική στάση: Αποτελεί το τελευταίο θετικό στάδιο, όπου ο γονιός αποδέχεται την κατάσταση και εγκαταλείπει τα αρνητικά συναισθήματα θυμού ή την αναζήτηση αιτιών. Πλέον επικεντρώνεται στην επίλυση του προβλήματος και στην άμεση παροχή βοήθειας προς το παιδί για να αντιμετωπίσει τις οποιεσδήποτε δυσκολίες αντιμετωπίζει.

Βέβαια, θα πρέπει να αναφέρουμε πως κάποιοι γονείς παραμένουν στα πρώτα στάδια χωρίς να αναζητούν λύση για το παιδί τους. Βασική προϋπόθεση είναι να αποδεχτούν το πρόβλημα του παιδιού τους και να αναζητήσουν μαζί πρόγραμμα για την αποκατάστασή του. Οι αυξημένες απαιτήσεις των γονιών μπορεί να επιδράσουν αρνητικά στην ψυχολογία του παιδιού, ενώ η ενθάρρυνση και το ενδιαφέρον μόνο θετικά αποτελέσματα μπορεί να επιφέρει.