ΟΡΙΣΜΟΣ ΜΑΘΗΣΙΑΚΩΝ ΔΥΣΚΟΛΙΩΝ

Ο όρος «Μαθησιακές Δυσκολίες» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά πριν περίπου τριάντα χρόνια για τα παιδιά που είχαν δυσλεξία ή ελαφρά εγκεφαλική δυσλειτουργία ή νευρολογικές νόσους, προβλήματα στην πρόσληψη, κινητικά προβλήματα, ειδικές διαταραχές στο διάβασμα και γενικά στη διανοητική απόδοση. Σε όλη τη διάρκεια της ιστορικής εξέλιξης του επιστημονικού χώρου των μαθησιακών δυσκολιών αναπτύχθηκαν πολλοί ορισμοί σε μία προσπάθεια ανάδειξης της φύσης τους. Μέχρι σήμερα έχουν χρησιμοποιηθεί πάνω από σαράντα ορισμοί για τον καθορισμό των παιδιών με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες, καθώς και για τα εκπαιδευτικά και θεραπευτικά προγράμματα που έχουν κατά καιρούς καταρτιστεί γι’ αυτά τα παιδιά.

Λέγοντας μαθησιακές δυσκολίες εννοούμε τις ειδικές εκείνες διαταραχές που επηρεάζουν τα παιδιά σε μία ή περισσότερες από τις βασικές ψυχολογικές λειτουργίες, και που είναι απαραίτητες για την κατανόηση και τη χρήση του γραπτού ή προφορικού λόγου. Λόγω της φύσης των μαθησιακών δυσκολιών, οι ειδικοί που ασχολούνται μ’ αυτές προέρχονται από διάφορες επιστήμες, όπως αυτές της ψυχολογίας, της νευρολογίας, της ψυχιατρικής, της εκπαίδευσης, της παθολογίας του λόγου και της ομιλίας, κ.λπ. Καθεμιά απ’ αυτές τις επιστήμες εστιάζει σε διαφορετικές όψεις των μαθησιακών δυσκολιών, με αποτέλεσμα τη διατύπωση ποικίλων θεωριών συχνά διαμετρικά αντίθετων μεταξύ τους σε ότι αφορά την αιτιολογία, τη διάγνωση και τη θεραπευτική αντιμετώπισή τους.

Εν κατακλείδι, με τον όρο «μαθησιακές δυσκολίες» προσδιορίζεται και περιγράφεται ένα σύνολο διαταραχών γραφής, ανάγνωσης, αριθμητικής και επικοινωνίας, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται δυσκολίες: στην αναγνωστική κατανόηση, στην προσοχή, στον ακουστικο-οπτικό συντονισμό, στη γραφή και στην ακουστική αντίληψη, επί παραδείγματι δυσλειτουργίες όπως δυσγραφία, δυσορθογραφία, δυσαριθμησία, δυσλεξία. Επίσης, σε αυτά προστίθεται και το σύνδρομο υπερκινητικότητας και η διάσπαση της προσοχής και άλλα προβλήματα και διαταραχές της συμπεριφοράς.